sobota, 23 maja 2015

Halvbroren og Dear Thing: de beste bøkene som jeg har lest i dette året, del I / Półbrat i Kochane Maleństwo: najlepsze książki przeczytane w tym roku, część I

Hei på deg! :) Det er nesten et år siden jeg har skrevet det siste inlegget. Nå er det våren igjen og jeg har litt mer energi. Derfor håper jeg på at jeg klarer å skrive litt oftere på bloggen! Jeg vil skrive en innleg per uke, så kryss fingrene for det! :)

Jeg leser veldig mye i det siste. Jeg har vært syk i seks uker i april og mai, så hadde jeg hatt masse tid til å lese. Jeg har lest 45 bøker i år! Jeg vil skrive litt om de bøkene som jeg har lest nå. Det er fem bøker som jeg likte veldig godt og vurderte dem til 5/5. Hva er veldig morsomt er at ingen av disse bøkene er krimnromaner! Kanskje jeg må lese mer ikke-krimbøker :). De fem bøkene er: Halvbroren av Lars Saabye Christiansen, Dear Thing av Julie Cohen, Mad about the boy av Helen Fielding, Eleanor og Park av Rainbow Rowell, og Longbourn av Jo Baker. Det var 31 bøker med vurdering 4/5. Jeg synes at det er et kjempebra resultat! Jeg er så glad at jeg leser så mange gode bøker :). Bare syv bøker har fått 3/5 og en bok 2/3 og en 1/5. Heldigvis den siste boka var veldig kort, det var bare derfor har jeg lest den! Det var så endelig! :(

Jeg skriver en kort anmeldelse av alle de fem bøkene som jeg likte best i dette året. De første to skriver jeg nå, og de siste tre skal være i et nytt innlegg. Jeg håper på at du finner disse bøkene interessante for deg og at du kanskje skal lese noen av dem? Kos deg med bøkene, de er virkelig verdt å lese! :) Hvis du liker krimromaner, vær tålmodig ;). Snart skriver jeg også litt om nye og spennende krimromaner som jeg har lest dette året.
 

Halvbroren (utgitt 2001) av Lars Saabye Christiansen

En av de meste kjente norske bøker. Kanskje alle nordmann har lest den? ;) Den har vært veldig populært i Polen for ti år siden og i dette året kom det en ny utgave, også som ebøk. Jeg har kjøpt den etter det å lese en veldig bra anmeldelse. Det stå i anmeldelsen at boka ble utsolgt da den ble først utgitt i Polen!

Boka er veldig spennende og handlingen skjer i Oslo, det er alltid veldig hyggelig for meg å lese en bok som tar plass i byen min. Boka handler om barndommen og ungommen til en manusforfatter, Barnum Nilsen. Andre viktige personer er Fred, halvbroren til Barnum, Vera, mora til Barnum og Fred, Boletta (mora til Vera) og Den Gamle (mormora til Vera) sammen med Arnold Nilsen, far til Barnum som kommer fra Lofoten. Siste dagen av den andre verdens krig Vera ble voldtatt da hun hadde hengt tøyet på loftet. Hun slutt å snakke etter det og da etter et par måneder Boletta od Den Gamle har bedt legen til å komme, han hadde oppdaget at Vera var gravid. Hun var bare 19 år gammel da, men ville ha barn. Da ble Fred født. Etter et par år Alfred Nilsen kommer til Oslo og blir kjent med Vera. Han blir fort forelsket i Vera og flytter inn i Veras, Bolettas od Den Gamles leiligheten på Majorstua. Snart blir Barnum født.

Boka handler om Barnums familierelasjoner, særlig med halvbroren hans, Fred og om skole, venner og Vivian, hans barnekjæreste, som han skal gifte seg med da han vokser opp. Hovedpersonene er de tre kvinnene: mor, mormor og oldemor til Barnum og Fred. De er sterke, modige og klokke og preget av mange erfaringer, ikke bare de gode erfaringene egentlig. Allle de tre har sine problemer og hemmeligheter: Vera var voldtatt, Boletta skjuler i mange år at hun hadde mistet jobben hennes og hun vil ikke si hvem som er faren til Vera. Den Gamle hadde mistet mannen hennes da hun var ung og husker fortsatt veldig godt da hun var ung og spilte i stumfilmer. Hun fortsatt føler seg som en filmstjerne, men ingen husker om hennes opptreder i filmer nå. Boka er veldig interessant og vel skrevet. Hovedpersonene er veldig bra beskrevet og de er veldig troverdige. Boka er ganske lang (nesten 700 sider), så leste jeg den i to uker, men den er sikkert verdt å lese! Jeg anbefaler Halvbroren til alle, det er en virkelig bra bok som alle kan nytte! :)

***



Dear Thing av Julie Cohen  
Romily er alenemor til Posie, som er åtte år gammel. Faren til Posie vet ikke at han har ei datter. Da Romily var gravid, bestevennen hennes, Ben, hadde overbevisst henne til ikke å ta abort. Da Posie ble født, Ben og kona hans, Claire, hjalp Romily masse med pass av babyen. De er faddere til Posie og har veldig god kontakt med henne. Romily jobber på universitet og er ikke veldig flink i å være mor og drive en hushold. Claire og Ben vil ha barn, men Claire har problemer med å ble gravid. Hun er veldig trist og frustrert på grunn av det. Endelig blir hun gravid, men har en spontan abort etter noen få uker. Etter det sier hun nok. De prøvde å ha et barn i seks år og hun tenker at det er umulig for henne og hun vil ikke prøve mer. Men Ben vil ha barn uansett. En dag snakker han med Romily om det. Romily, som er hemmelig forelsket i Ben i flere år, foreslår at hun kan gi fødsel til en baby og at hun skal gi denne babyen til Ben og Claire snart etter fødsel. Ben skal være far til dette barnet og de skal gjenomføre det gjennom kunstig befruktning. Ben er litt skeptisk, men endelig snakker han med Claire og hun sier ja. Romily blir gravid med en gang og hun forventer babyen til Ben. Claire er veldig fornøyd og passer på Romily godt. Hun kjøper sunn mat til henne, går med henne til lege osv. Romily er litt irritert på grunn av det - hun og Claire er ikke besteveniner. Jo kortere tid er det til fødsel, jo mer følelser har Ben til Romily... Han snakker med Claire og sier at han blir litt forelsket til Romily som skal være mora til babyen hans. Da barn er født, må Romily velge: skal hun gi baby til Ben og Claire, eller forbeholde begge to, babyen og Ben som hun elsker så mye...

                                * * *

Uf! Det var mye å lese! :) Jeg håper på at du klarte å lese alt. Hvilke bøker likte du best i 2015? Har du noe spennende bøker til å anbefale? Leser du ei interresant bok nå? Eller kanskje planlegger du å lese noe nytt og spennende snart? Skriv gjerne kommentar! :)

___________________________________________________


Hej! Nie pisałam nic na blogu od prawie roku, ale przyszła wiosna, a z nią trochę więcej energii i zabieram się za pisanie :). Postaram się wpadać tu częściej, chciałabym pisać raz w tygodniu, trzymaj kciuki, żeby mi się udało!

Dzisiaj chciałam napisać o najfajniejszych książkach, które czytałam w tym roku. Do dnia dzisiejszego przeczytałam 45 książek i aż pięć z nich oceniłam maksymalnie, na 5/5. Co bardzo śmieszne, nie ma wśród tych książek ani jednego kryminału, a zakładam, że około 60-70% książek, które czytam to właśnie kryminały. Tych też przeczytałam sporo fajnych ostatnio, ale na wpis o kryminałach zapraszam innym razem :). Dzisiaj będzie głównie o miłości, a trochę o skomplikowanych relacjach rodzinnych

W pierwszej części tego wpsiu chciałam napisać o dwóch książkach. Pierwsza z nich to Półbrat Larsa Saabye Christensena, jedna z najbardziej znanych norweskich książek, która dodatkowo rozgrywa się głównie w mieście, w którym mieszkam, a mianowicie w Oslo. Czytało mi się ją bardzo fajnie między innymi z tego powodu. Druga książka to Kochane Maleństwo Julie Cohen. Nie jest może ona jakoś bardzo ambitna, raczej takie lepszej klasy czytadło. Ale świetnie napisana, bardzo mnie wciągnęła, a historia którą opisuje bardzo mnie zainteresowała. To zaczynamy!


Półbrat (pierwsze wydanie 2001), Lars Saabye Christensen

Jest to książka niesamowita, bardzo wciągająca i świetnie napisana. Prawdziwa literatura. Niestety rzadko mam do czynienia z książkami tego formatu, z reguły wybieram czystą rozrywkę pod postacią uwielbianych przeze mnie kryminałów skandynawskich. Jeśli chodzi o książki, które zrobiły na mnie podobne wrażenie w ostatnim czasie, to przypominam sobie dwie: Atlas chmur Davida Mitchella i Wyznaję Jaume Cabre. No mi może jeszcze niektóre książki Michaela Houellebeque'a. Ale nie o tym miałam pisać ;).

Książka opowiada o młodości i dzieciństwie scenarzysty filmowego Barnuma Nilsena. Inne główne postaci to przyrodni brat Barnuma, Fred, jego matka Vera, babka Boletta i prababka Stara. Ważną postacią jest też tajemniczy, mówiący szeptem i pochodzący z Lofotów w północnej Norwegii Arnold Nilsen, ojciec głównego bohatera. Z czasem większego znaczenia nabierają szkolni i pozaszkolni znajomi, od dręczących najniższego w klasie Barnuma szkolnych huliganów po przyjaciół: Vivian i Pedera. Ale tak naprawdę ta historia to głównie opowieść o trzech niezwykłych, dzielnych, mądrych i doświadczoncyh przez los kobietach: matce, babce i prababce Barnuma i Freda. Mężczyźni, poza Fredem, Barnumem i Pederem (którzy tak naprawdę przez większą część książki są dziećmi lub chłopcami) są w tej książce mniej ważni, a nawet - co bardzo zanmienne - tak jak ojciec Barnuma, Arnold, mówią szeptem. Ważne jest to, co przeżywają i jak radzą sobie z życiem kobiety: doświadczona przez gwałt, którego owocem jest Fred Vera, ukrywająca przed rodziną swoje problemy z pracą i to, kim jest ojciec Very Boletta, która pod koniec życia wpada w alkoholizm oraz żyjąca przeszłością Stara, dla której wciąż żywy jest jej zmarły w młodości mąż i dawno miniona kariera aktorki niemego kina. Kobiece postaci są w Półbracie mistrzowsko opisane. Do tego grona dołącza przyjaciółka, a następnie żona Barnuma, Vivian. Relacje łączące trójkę przyjaciół, Barnuma, Vivian i Pedera, są zresztą drugim głównym tematem tej książki. Barnum jest niziutki, Peder gruby, a Vivian jest naznaczona przez bycie córką pastora i jego oszpeconej w wypadku, ukrywającej się przed ludźmi żony. Ta trójka outsiderów poznaje się na lekcji tańca, z której wszyscy zostają wyrzuceni. Zaprzyjaźniają się, a następnie udają przed rodzinami, iż nadal chodzą na tańce, a w rzeczywistości włóczą się po kawiarniach, kinach, parkach i restauracjach Oslo. W tle cały czas przewija się przyrodni brat Barnuma, Fred, który najpierw rozpoczyna karierę bokserską, a później zaciąga się na statek i znika z życia rodziny na długi czas. Co łączy Freda i wielką miłość Barnuma, Vivian? Czy dowiemy się kto jest ojcem Freda? Czy Barnum w końcu przestanie czuć się nie w porządku w stosunku do starszego brata? To tylko niektóre z pytań na które odpowiedź zawiera książka. Polecam ją każdemu, jest bardzo długa (prawie 700 stron), ale naprawdę świetnie się czyta, wciąga niemal od samego początku. Dla mnie pierwsze kilkadziesiąt stron opisujących życie dorosłego Barnuma było co prawda trochę nudne, ale bardzo szybko się to skończyło. Niesamowita, fascynująca książka która zachwyci prawie każdego. Jeśli miałabym polecić jedną najlepszą książkę przeczytaną w tym roku, to byłby to właśnie Półbrat.


* * *

Drogie Maleństwo, Julie Cohen

A to książka z zupełnie innej półki, bardziej czytadło niż jakieś wielkie arcydzieło. Ale była to dla mnie świetna rozrywka, a to jest właśnie to, czego najczęściej oczekuję od książek. Tym razem się nie zawiodłam, a nawet muszę powiedzieć, że książka - zarówno cała akcja, jak i zakończenie, relacje między bohaterami i sami bohaterowie - przekroczyłam moje oczekiwania. 

Romily jest samotną matką ośmioletniej Posie. Ojciec Posie był tylko przelotnym kochankiem i nawet nie wie, że ma córkę. Przebywa on na stałe za granicą i nie ma kontaktu z Romily. Romily chciała usunąć ciążę, ale odwiódł ją od tego jej najlepszy przyjaciel, Ben. Po urodzeniu dziewczynki Ben i jego żona Claire dużo opiekowali się Posie i do dzisiaj mają z nią świetny kontakt. Posie często odwiedza rodziców chrzestnych, a nawet czasem udaje, że to oni są jej mamą i tatą. Ben i Claire bardzo chcieliby mieć swoje dziecko, ale Claire ma problemy z zajściem w ciążę. W końcu jej się to udaje, ale po paru tygodniach dochodzi do poronienia. Claire i Ben są w rozpaczy, ale mają zupełnie inne podejście do tej tragedii. Claire chce zakończyć starania o dziecko i zacząć w końcu cieszyć się życiem. Natomiast Ben pragnie dziecka mimo wszystko i jest gotowy jeszcze na wiele poświęceń, żeby Claire zaszła w ciążę i ją donosiła. Claire mówi jednak stanowczo nie rządaniom męża i wraca do swojego hobby - gotowania, a także angażuje się coraz bardziej w swoją pracę nauczycielki muzyki w szkole średniej. 

Pewnego dnia Ben rozmawia z Romily o swojej chęci posiadania dziecka. Romily, która potajemnie od wielu lat jest zakochana w Benie, proponuje, że urodzi Benowi i Claire dziecko. Ojcem miałby być Ben, a ciąża miałaby powstać w wyniku sztucznego zapłodnienia. Ben jest początkowo sceptyczny, ale ostatecznie rozmawia o tej propozycji z Claire. Małżeństwo przyjmuje ofertę Romily, która szybko zachodzi w ciążę z Benem. Claire terroryzuje przyszłą mamę zdrowym jedzeniem, towarzyszy jej na wizytach u lekarza i przygotowuje pokój dla dziecka. Na uczelni, gdzie pracuje Romily, pojawia się ojciec Posie. Romily mówi mu o tym, że mają córkę, co powoduje mnóstwo komplikacji. Natomiast Ben powoli zaczyna zakochiwać się w przyszłej matce swojego dziecka, a po pewnym czasie wyprowadza sie od Claire. Co zrobi Romily: odda dziecko, które zaczyna kochać, Benowi i Claire zgodnie z umową czy zachowa tytułowe Maleństwo, w komplecie razem z mężczyzną którego kocha, Benem?

Świetna, dobrze napisana historia, ciekawe, nieoczywiste zakończenie i wartka akcja. To jest to co lubię, książka może nie najwyższych lotów, ale bardzo przyzwoita. Polecam wielbicielom tego typu literatury :)


***

To tyle na dzisiaj ode mnie, niedługo napiszę o trzech innych książkach, które zrobiły na mnie duże wrażenie w tym roku. Będą to: Eleonora i Park Rainbow Rowell, Dworek w Longbourne Jo Baker i Szalejąc za facetem Helen Fielding. 

 A Ty czytasz teraz coś ciekawego? Jakie książki zrobiły na Tobie największe wrażenie w tym roku? Może możesz mi coś polecić? A może planujesz przeczytać coś fajnego? Pisz śmiało w komentarzach, będzie mi bardzo miło! :)


sobota, 7 czerwca 2014

Indisk inspirert ris med grønnsaker / Indyjski ryż z warzywami


Hei! I dag vil jeg presentere en veldig enkel oppskrift, perfekt for varm lunsj eller enkel middag. Det er virkelig en rett som man kan gjøre i 20 minutter! Og det er ganske velsmakende også :).
For to porsjoner trenger du:
  • 1 pakke (125 g) ris
  • 1/2 squash
  • 100 g selskap erter
  • 1 rød paprika
  • 100 g bønne spirer
  • 2 store sopp
  • 3 gulrøtter
  • 2 ss soyasaus
  • 1 ss smør
  • 3 ss olje
  • 1 ss fersk ingefær
  • 2 ts indisk krydder (all spice eller garam masala)
  • 2 ts nigellafrø
  • 4 ss fersk korriander, skjæret
  • 2 egg
Kokk ris og egg. Vask alle grønnsaker og skrell gulrøttene og ingefær. Legg olje, krydder, skjæret ingefær og nigellafrø i stekkepanne og stek i 1 minutt. Tilsett skjæret squash, paprika, sopp og revet gulrot sammen med spirer og erter. Stek i 10 minuter. Da det er ferdig, rør inn soyasaus , smør og korriander. Pålegg mat på tallerker og tilsett skjæret egg. Smacznego! (det mener bon apetit! på polsk, i Polen bruker vi dette uttrykket ganske ofte :) ).
____________________________________________

Dzisiaj przepis. Danie dobre dla tych, którzy chcą zjeść coś ciepłego, ale muszą to przygotować po powracie z pracy, kiedy są już strasznie głodni :). Średnio sprawna w kuchni osoba poradzi sobie spokojnie w 20 minut. Normalnie zamiast jajka dodałabym tofu, niestety nie mieli w sklepie. Tofu marynuję wcześniej w sosie sojowym wymieszanym ze startym imbirem i czosnkiem i odrobiną oleju.
Na dwie porcje potrzebujesz:
  • 1 woreczek (lub 125 g) ryżu
  • 2 jajka
  • pół cukini
  • 1 czerwona papryka
  • 2 duże pieczarki
  • 100 g kiełków, np. z fasoli
  • 100 g mrożonego groszku
  • 3 marchewki
  • 3 łyżki oleju
  • 2 łyżki sosu sojowego
  • 1 łyżka drobno pokrojonego świeżego imbiru
  • 1 łyżka masła
  • 2 łyżeczki przyprawy indyjskiej - all spice lub garam masala (lub mniej, jeśli jest bardzo ostra)
  • 2 łyżeczki czarnuszki
  • 3 łyżki pokrojonej świeżej kolendry lub pietruszki
Ugotuj ryż i jajka. Umyj warzywa, obierz marchewkę i imbir. Na patelnię wlej olej, dodaj imbir, przyprawę indyjską i czarnuszkę. Smaż przez minutę, i dodaj pokrojoną cukinię, pieczarki i paprykę, utartą marchewkę, kiełki i groszek. Smaż/duś 10 minut, wyłącz gaz i dodaj sos sojowy, masło i połowę kolendry. Nałóż ryż z warzywami na talerze, posyp resztą kolendry i dodaj pokrojone jajka na twardo. Smacznego! :)


czwartek, 5 czerwca 2014

Ødelagt Kindle og sjokoladesmoothie / Zapsuty Kindle i koktajl czekoladowy :)

Kindelen min ble ødelagt for noen uker siden, og jeg er litt overrasket over at det ikke var et særlig stort problem. Jeg savner Kindelen min veldig, men heldigvis har jeg mulighet til å bruke Onyx Boox som samboeren min kjøpte en dag. Han har aldri brukt den, så vi krangler ikke om den. Takk Michał! :)
Dessverre er den nye e-leseren min veldig stor og tung, så det er ikke like lett å lese som før. Jeg leser mye i senga, og det er ganske vanskelig å holde Onyx Boox med bare én hånd mens jeg ligger. Men jeg er så takknemlig for at jeg har mulighet til å lese, at jeg kan tåle mye. Og selvfølgelig skal jeg kjøpe en ny Kindle så fort jeg får første lønning (jeg har nylig fått ny jobb i en barnehage).

Jeg har lest ti bøker på den nye e-leseren min. En polsk, som jeg likte veldig godt, men som er ikke tilgjengelig på norsk, en ikke-krimroman av Henning Mankell, Italienska skor, som jeg kan anbefale, en krimroman av en islandsk forfatter Arnaldur Indriðason (Røsten) som var veldig bra, og sju bøker av en tysk forfatter, Charlotte Link, som dessverre ikke er oversatt til norsk. Jeg ga alle disse bøkene fire av fem stjerner, selv om to er av Charlotte Link bøker, som fikk tre av fem.
Nå leser jeg Shirley av Charlotte Brontë (det kan du se på bildet; det er en polsk versjon). Jeg elsket Stormfulle høyder av Emily Brontë, men siden det er hennes eneste roman, måtte jeg lese bøker av søstra hennes for å finne noe som ligner på den. Jeg likte Jane Eyre, som jeg leste som tenåring, og Vilette, lest for noen måneder siden (begge to av Charlotte Brontë). Jeg er veldig glad i Shirley også, så er det ikke bra at det bare er éi bok til av Charlotte og to av den tredje søstra, Anne Brontë. Jeg har det også gøy med å sammenligne bøkene av Brontë-søstrene - det er en polsk forfatter, Eryk Ostrowski, som nylig har skrevet ei bok om Charlotte, Anne og Emily. Jeg har ikke lest den, men i beskrivelse står det at han mistenker at alle bøkene av Brontë-søstrene er skrevet av én av dem - Charlotte. Jeg vil gjerne lese Ostrowskis bok en dag, og da skriver jeg mer om den. :). 

Jeg har også lagd sjokoladesmoothie i dag; den er veldig god (kanskje bedre enn den grønne ;) )! Det er en enkel oppskrift: du skal bare ha melk og frukt i en smoothiemaskin/blender, og kjøre blandingen til du får en fin smoothie. Du trenger: 2 bananer, 1 liten/halvstor avokado, 5 dadler, 2 ss kakao uten sukker, 2 fersken/nektarin, 200 ml melk/yoghurt, isbiter.

Ha en fin dag og kos deg med en smoothie! :)

_______________________________________________________


Parę tygodni temu zepsuł się mój Kindle i jestem zdziwiona, jak mało odczułam jego brak. Oczywiście bardzo za nim tęsknię, ale odkąd go kupiłam (a właściwie dostałam), przestałam sobie wyobrażać życie bez niego. Cóż, nie bez znaczenia jest na pewno fakt, że mieliśmy w domu czytnik Onyx Boox, który mój chłopak kiedyś kupił i nie użył do tej pory ani razu. Ale jak tylko dostanę pierwszą prawdziwą pensję (już za miesiąc!), to kupię nowego Kindle'a, bo obecny czytnik jest strasznie wielki i ciężki. Jest to dla mnie bardzo niewygodne, zwłaszcza, że najczęściej czytam na leżąco, w łóżku. A trzymanie Boox'a jedną ręką jest bardzo nieprzyjemne :(. Za to nie trzeba tak często przerwacać stron, bo jeden ekran to plus minus jedna strona w książce o długości ok 500 stron - a takie najczęściej czytam :).

Odkąd przerzuciłam się na nowy czytnik przeczytałam już dziesięć książek (pisałam już, że byłam dość długo na zwolnieniu). W sumie wszystkie mogę polecić, są dość różnorodne, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Fajna była Chmurdalia Joanny Bator, podobnie jak pierwsza część, Piaskowa Góra, którą udało mi się jeszcze skończyć na Kindle'u. Bardzo mi się podobały Włoskie buty Mankella, pierwszy nie-kryminał tego autora, który czytałam, ale chyba jest ich więcej. Kryminały Mankella niestety już dawno mam wszystkie za sobą. Mile zaskoczył mnie też Głos Arnaldura Indriðason, parę lat temu czytałam jedną z jego książek i nie zachwyciła mnie. Na pewno wkrótce zacznę czytać kolejne książki tego islandzkiego autora kryminałów. Wszystkie trzy pozycje mają u mnie cztery gwiazki na pięć, podobnie jak pięć spośród siedmiu książek Charlotte Link, które zamykają moją dziesiątkę (była promocja na www.publio.pl :) ). Cztery gwiazki dostały: Dom sióstr, Ciernista róża (te dwie podobały mi się najbardziej, w sumie zasługują na cztery i pół gwiazdki), Echo winy, Lisia dolina i Ostatni ślad. Nie do końca polecam natomiast Wielbiciela i Obserwatora, chyba, że ktoś lubuje się w stalkingowych klimatach i psychopatach śledzących i krzywdzących niewinne kobiety ;). W sumie trzeba przyznać, że te dwa tytuły są wciągające i dobrze napisane, a bohaterowie dość wiarygodnie opisani, w końcu za coś dostały ode mnie po trzy gwiazdki.  Oprócz tego czytałam też wcześniej dwie inne książki Link, Drugie dziecko, fajne, ale trochę nudnawe (3,5/5) i bardzo fajne Przerwane milczenie (4,5/5), które skłoniło mnie do zakupu siedmiu kolejnych tytułów tej autorki. Bardzo proszę wszystkich, którzy mają na to wpływ, o tłumaczenie kolejnych tytułów! Ja kupię na pewno :). 

Teraz jestem w trakcie czytania Shirley Charlotte Brontë, co widać na zdjęciach. Uwielbiam Wichrowe wzgórza Emlily Brontë, ale ponieważ jest to jej jedyna książka, a chciałam znaleźć coś podobnego, to przerzuciłam się na siostrę :). Czytałam już Dziwne losy Jane Eyre, chyba nawet dwa razy, i ostatnio Vilette, obie mi się podobały, i dlatego kupiłam Shirley. Nie ma to jak dobrze wydane pieniądze, 20 złotych, a rozrywka na dwa tygodnie zapewniona! Książka ma prawie 600 stron i niestety nie jest napisana takim cudownym językiem jak Wichrowe wzgórza, więc czyta się wolniej, ale daje radę. Niestety z dzieł sióstr Brontë został mi tylko Profesor Charlotte i dwie książki Anne, ale pewnie do końca roku się uwinę. Muszę robić czasem przerwy od kryminałów... ;). Mam i będę miała też sporo zabawy z porównywaniem stylu trzech sióstr. Jakiś czas temu czytałam o książce niejakiego Eryka Ostrowskiego (Charlotte Brontë i jej siostry śpiące), który podobno podejrzewa w niej, iż wszystkie dzieła sióstr są napisane przez Charlotte. Jak tylko przeczytam Charlotte Brontë i jej siostry śpiące, na co mam coraz większą ochotę, to dam znać!

Na koniec przepis na koktajl, tym razem czekoladowy i bez szpinaku. Zmiksuj/zblenduj  200 ml mleka lub jogurtu, dwa banany, awokado, pięć daktyli, dwie brzoskwinie albo nektarynki i dwie łyżki gorzkiego kakao. I gotowe! :)





wtorek, 3 czerwca 2014

Sommer i Oslo / Lato w Oslo


Sommer kom til Oslo; ganske tidlig i år. Været er fantastisk, dagene er veldig lange og det er mulig å kjøpe moreller til rimelig pris :). I dag har jeg også svømt i Songsvannø første gangen i år. Det er det beste som jeg har gjørt i det siste! 
Selv om jeg lest ganske mye nylig, fordi jeg har vært sykmeld, har jeg ikke lyst til å skrive om bøker idag. Men jeg vil ikke forsømme bloggen min, så jeg har bestemt meg for å presentere en veldig sunn, grønn smoothie. Det er en veldig enkel og god måte å spise litt grønnsaker og frukt på!



Det trenger du for å lage grønn smoothie (for to personer):
  • 1 banan 
  • 1 liten/halv stor avokado
  • 50 g spinat (bladet)
  • 2 store dadler
  • 1-2 fersken
  • 1-2 pasjonfrukt
  • 200 ml melk (eller jus)
  • is
Skrell og skjær banan og avokado. Skjær fersken og dadler i små biter. Ha melken i smoothiemaskin/blender først - deretter bananen, avokadoen, ferskenen, dadlene, spinaten og isbitene. Kjør blandingen til du får en fin smoothie. Etterpå rører du inn skrellet pasjonfrukt. Selvfølgelig du kan bruke andre fruktø neste gangen prøver jeg med jordbær, pære, mango eller ananas. Du kan også erstatte spinat med grønnkål - begge to er veldig sunne!

 _________________________________________________________


W Oslo mamy piękne lato, bardzo wcześnie w tym roku. To moje pierwsze lato tutaj i na razie bardzo mi się podoba. Jest ciepło, ale nie upalnie, a dni są bardzo długie. Jest jasno praktycznie do północy, potem dwie godziny jest półmrok i znowu dzień :). Dzisiaj jadłam pierwsze w tym roku czereśnie i pierwszy raz pływałam w jeziorze (najbliższe mamy 10 minut od domu). Jest to tym większe osiągnięcie, że kąpiel nastąpiła spontanicznie podczas (udanej!) próby marszobiegu naookoło jeziora (ok. 5 km). Wracałam w mokrej bieliźnie, ale było warto :). To moje trzecie podejście do biegania, mam nadzieję, że w końcu się uda!

Mimo, że ostatnio sporo czytałam, bo siedziałam w domu na zwolnieniu, dzisiaj nie będę pisać o książkach. Żeby nie zaniedbywać całkowicie bloga, przedstawiam mój pierwszy w życiu własnoręcznie zrobiony zielony koktajl. Za inspirację dziękuję Ani - trochę to trwało, ale w końcu zrobiłam :).

Składniki (na dwie porcje):
  •   1 banan
  •   1 małe/połowa dużego awokado
  •   50 g liści szpinaku
  •   2 duże daktyle
  •   2 brzoskwinie
  •   200 ml mleka (albo soku)
  •   kostki lodu
  •   ewentualnie marakuja
Zmiksować wszystkie składniki blenderem :). Oczywiście można dodać zupełnie inne owoce, ale banan i daktyle sprawiają, że koktajl jest słodki. Ja następne koktajle planuję z truskawkami, ananasem, mango i gruszką. Szpinak można zastąpić jarmużem.



czwartek, 27 marca 2014

Stephen King "The Stand" / "Bastion"

Selv om dette året er veldig bra når det gjelder lesing, det er også veldig dårlig når det gjelder det å skrive på bloggen. Jeg er veldig fornøyd med mange av bokene som jeg har lest i år, men hadde ganske sterk motvilje til å skrive. Jeg håper på at nå er det over og bloggen skal ha et ny liv. 

I dag ble jeg ferdig med "The Stand" av Stephen King og jeg har så mye tanker om denne boka at det å skrive om den kom ganske naturlig. Denne boka ble også dessverre ikke utgitt på norsk, men siden alle nordmann kan lese på engelsk (og jeg vet at mange av dem gjør det, man kan jevlig se folk lesing engelsk bøker i T-bane i Oslo) det burde ikke ha vært et problem. Hva mer, jeg har så stort lyst til å skrive om "The Stand", at jeg skal skal sannsyngligvis skrive om det selv om det skulle ikke være bare engelsk, men bare polsk :).

Jeg er ikke en stor fan av Stephen King, men denne gangen ble jeg mektig imponert. Jeg har lest at denne boka betraktes som den beste boka av denne forfatter og denne mening bekreftes på Goodreads, der boka har en veldig bra vurdering 4,3/5 (boka ble vurdert av nesten 300 000 person, som gjør vurderingen ganske troverdig). Boka kan være litt vanskelig å lese fordi den har 1153 sider, som gjør "The Stand" den lengste boka jeg har lest. Det tok meg cirka 25 timer og det er ganske mye :). Andre ting som var litt vanskelig for meg, var litt for mye beskrivelser av råtnede likene, men det gjelder bare en liten del av boka. Men kaskje skriver jeg litt om handlingen.

Det er 1990 i USA. På grunn av uhell i en laboratorium, der den amerikanske myndighetene jobbet med biologisk våpen, mer en 99% av verdensbefolkningen dør av super-influensa. De som overlevd må klare i den helt nye verden der det er ingen organisert samfunn, elektrisitet og rennende vann, men som ar ful av likene. På begynnelse de få overlevende er ensomme og fortapte, men snart begynner de å møte hverandre og forme små grupper. Og alle begynner å drømme. De rare drømmene om en Svart Mann gjør dem redd, men de drømmer også om den gamle kvinne, som gir håpet. Folk begynner å dra til Kansas til å samle rund Mor Abigail, men det er også Den Svarte Mannen som samler sine tilhengere. Den endelig kampen mellom det gode og det onde er  nærmere og nærmere...

Den sterkeste siden av boka er bokheltene. De viktigste er presenterte på begynnelsen av boka og leser holder oversikt over deres skjebner først parallellt, da de reiser rundt USA, og etterpå i de to, organiserte rund Mor Abigail og den Svarte Mannen, samfunnene. Både de gode og de onde heltene er godtbeskrevet og psykologisk troverdig. Situasjon der heltene finner seg er veldig vanskelig, de må kjempe ikke bare med sorg og tap av den kjente verden og slektninger men også er involvert i den farlige og risikabelte kampen. Det setter bokheltene på en vanskelig prøve og det er veldig interessert å se hvordan de klarer med den. Boka er velskrevet og, særling i den andre delen, veldig vanedannende. Jo mer ble jeg kjent med heltene, jo mer var jeg interessert om hva skal skje etterpå. Også ble jeg ganske fornøyd med slutten av boka, noe som er svart viktig når man tilbringer så mye tid på lesing :). Jeg gav boka vurdering 4,5/5 og anbefaler den til å lese (særlig for dem, som er ikke redd for beskrivelser av råtnede likene... ;) )





__________________________________________________________


Rok 2014 jest dla mnie bardzo szczęśliwy, jeśli chodzi o ciekawe książki i postaram się napisać o tym trochę więcej wkrótce. Jeśli chodzi o pisanie, było do tej pory dużo gorzej, ale mam nadzieję, że moja silna niechęć do pisania została (przynajmniej na jakiś czas) pokonana i że znowu zacznie się tu coś pojawiać. Zakończenie milczenia na blogu jest ściśle związane z przeczytaniem przeze mnie "Bastionu" Stephena Kinga. Skończyłam dzisiaj i mam sporo przemyśleń związanych z tą książką, dość naturalne więc było napisanie o tym na blogu.

Nie jestem wielką fanką pisarstwa Kinga, ale ta książka naprawdę mi się podobała. "Bastion" jest przez wielu uważany za najlepszą książkę w dorobku tego autora, co potwierdza bardzo wysoka średnia ocena książki na portalu Goodreads - 4,3/5. Książka może być jednak dla niektórych trudna do przeczytania z dwóch powodów. Pierwszy to jej objętość - "Bastion" ma ponad 1000 stron. Czytam dość szybko, a przeczytanie książki zajęło mi około 25 godzin, to naprawdę sporo czasu. Po drugie, dla mnie trochę trudne były opisy rozkładających się zwłok, na szczęście jakoś to przetrwałam, bo dotyczy to niewielkiej części książki.

Jest rok 1990, Stany Zjednoczone. W wyniku wypadku z rządowego laboratorium wydostaje się zabójczy wirus supergrypy. W ciągu paru tygodni umiera ponad 99 procent światowej populacji. Nielicznini ocaleli muszą przyzwyczaić się do wymarłego świata, bez zorganizowanego społeczeństwa, elektryczności czy bieżącej wody, za to z dużą liczbą szybko rozkładających się zwłok. Początkowo większość ludzi jest samotna i przerażona, szybko jednak zaczynają się łączyć w niewielkie grupy. Zaczynają również mieć dziwne sny. Te o Czarnym Ludzie napełniają ich przerażeniem, ale nadzieję przynoszą inne, o starej kobiecie śpiwającej psalmy w chatce pośrodku pola kukurydzy. Wkrótce wszyscy zaczynają podążać do Kansas, by zgromadzić się wokół Matki Abigail. Jednak przerażający Czarny Lud też zbiera swoich zwolenników, a ostateczna walka dobra ze złem jest coraz bliżej...

Książka jest świetnie napisana, lekkim piórem i bardzo dobrze się ją czyta. To jest chyba dość charakterystyczne dla Kinga, nie jestem znawczynią jego  twórczości, ale podobną "łatwość czytania" pamiętam z "Miasteczka Salem", które czytałam jakiś czas temu. Tamta książka nie podobała mi się, nie przepadam za historiami o wampirach. Ale "Bastion", oprócz tego, że dobrze się go czyta, jest też świetną, interesującą historią z wyrazistymi, dobrze zarysowanymi bohaterami. King poświęca dużo czasu na zapoznanie czytelnika z głównymi postaciami, ich losy opisywane są początkowo równolegle, później jako historie dwóch społeczności, skupionych wokół Matki Abigail i Randala Flagga (Czarnego Luda). Relacje między bohaterami są bardzo silne i wielowymiarowo ukazane. To właśnie postaci są dla mnie główną siłą tej książki, im bardziej poznawałam głównych bohaterów, tym większą miałam ochotę dalej czytać. Dzięki temu książka była jeszcze bardziej wciągająca w drugiej części. Nie mam też wrażenia, że książka była za długa, oczywiście mogłaby być dużo krótsza bez szkody dla fabuły, ale nie dłużyła mi się. Dość satysfacjonujące było też zakończenie, co jest szczególnie ważne, gdy poświęca się tyle czasu na przeczytanie całości :). Moja ocena to 4,5/5, książka bardzo mi się podobała i zrobiła na mnie duże wrażenie.







niedziela, 12 stycznia 2014

Haruki Murakami " Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage" / "Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymowania"

I dag skiver jeg en gang til om ei bok som ikke er publisert på norsk. Men alle de andre bøkene av Haruki Murakami er tilgjengelige på norsk, så det skal nok denne boka også snart være. Jeg har nettopp lest at den polske utgaven er den første i Europa! Jeg er så glad og håper på at den norske vil være neste. :) Jeg elsker Haruki Murakamis bøker, og har lest nesten alle av dem. Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage er ikke så fascinerende som andre bøker ved første øyekast. Den er også litt annerledes. Men jeg leste boka for to uker siden, og jeg tenker på den fremdeles. Jeg anbefalte boka i bokoppsummering 2013, og jeg vil skrive litt mer om den nå.
 
Tsukuru Tazaki er en 36 år gammel ungkar som bor i Tokyo. Han jobber i en bedrift som driver med det å bygge jernbanestasjoner. Det var drømmen hans, fordi han alltid har vært interresert i tog og stasjoner. Han begynner å treffe Sara som er nyskjerrig på hans fortid. Tsukuru forteller henne om fire venner som han hadde på videregående skole. De hadde et veldig nært forhold til hverandre, og han ble veldig skuffet og overrasket da de bestemte seg for å kutte kontakten med ham. Han hadde det veldig dårlig i seks måneder og vurderte selvmord. Men han spurte dem aldri om grunnen til denne avgjørelsen. Sara synes at det er veldig viktig å oppklare det, og overbeviser ham om å møte de gamle vennene. Da reiser Tsukuru til Nagoya (kjæresten min tror at det egentlig er Nagøya, og at Japan er en stor øy, og han maser om at jeg skal skrive Nagøya, men jeg gjør ikke det), som han kommer fra, og til Finland der ei venninne bor nå. Svaret på spørsmålet er litt overraskende, men etter at han får det, kan han begynne et nytt og hyggelig liv med Sara.

Som jeg har skrevet før, er boka litt forskjellig fra de andre bøkene til Murakami. Den er veldig realistisk, og har ingen magiske elementer, noe som var veldig viktig for eksempel i den siste boka til Murakami, 1Q84 (som egentlig er et trebindsverk). Historien er også veldig enkel og lett å følge. Men det er kanskje fordi boka er mer troverdig og relasjonene mellom heltene er veldig realistisk beskrevet. Det er ei bok uten spesialeffekter, men jeg tenker mye mer på den etter å ha lest den enn på 1Q84 eller Hardkokt eventyrland og verdens ende som kanskje var litt mer interessante da jeg leste dem. Derfor er Murakami en så bra forfatter: han kan skrive veldig forskjellige bøker, og alle er verdt å lese. :)

________________________


Książkę Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymowania polecałam już w podsumowaniu książkowym roku 2013, a teraz chciałabym napisać o niej coś więcej. Bardzo lubię książki Haruki Murakamiego i przeczytałam prawie wszystkie z nich. Ta pozycja różni się trochę od większości jego powieści, opisana historia jst bardzo prosta i pozbawiona tak charakterystycznych dla Murakamiego elementów magicznych. Na pierwszy rzut oka książka jest mniej wciągająca niż moje ulubione pozycje tego autora, ale przeczytałam ją trzy tygodnie temu i nadal o niej myślę. Bardzo się cieszę, że polskie wydanie pojawiło się tak szybko - jest  pierwsze w Europie!

Tsukuru Tazaki jest trzydziestosześcioletnim kawalerem mieszkającym w Tokio. Pracuje w firmie, która zajmuje się budowanim dworców kolejowych. Praca ta jest w pewnym sensie spełnieniem jego marzeń, bo zawsze interesował się pociągami i dworcami. Tsukuru zaczyna spotkać się z Sarą, która jest bardzo ciekawa jego przeszłości. Opowiada jej więc o czwórce przyjaciół z liceum, którzy byli dla niego bardzo ważni. Dlatego był bardzo zaskoczony i zasmucony gdy cała czwórka nagle zerwała z nim kontakt. Czuł się z tego powodu bardzo źle przez pół roku, myślał nawet o samobójstwie. Przez 15 lat, które minęło od tego wydarzenia, nigdy nie zapytał jednak przyjaciół dlaczego tak się zachowali. Sara uważa, że bardzo ważne jest, by wyjaśnił tę sprawę i przekonuje go do odwiedzenia dawnych przyjaciół. Tsukuru wyrusza więc do Nagoi, skąd pochodzi i do Finlandii, gdzie mieszka obecnie jedna z przyjaciółek aby wyjaśnić, dlaczego przed laty przyjaciele odwrócili się od niego. Odpowiedź na to pytanie jest dość zaskakująca, a uzyskanie jej pozwoli Tsukuru i Sarze rozpocząć wspólne, nowe życie.

Tak jak pisałam wcześniej, Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymowania jest inna niż te powieści Murakamiego, które lubię najbardziej. Jest bardzo realistyczna i nie ma magicznych elementów, które były tak ważne między innymi w ostatniej książce Murakamiego, trzytomowej 1Q84. Opowiedziana w książce historia jest również bardzo prosta i realistycznie opisana. Może dlatego tak wiarygodna jest zarówno sama intryga, jak i realizm psychologiczny postaci. Jest to książka bez efektów specjalnych, ale myślałam o niej po przeczytaniu dużo więcej niż o takich ksiązkach jak 1Q84 czy Koniec świata i Hard-boiled Wonderland, które są bardziej wciągające w trakcie czytania. Dlatego uważam Murakamiego za tak dobrego pisarza - pisze książki bardzo różne, ale wszystkie są warte przeczytania. :)

niedziela, 5 stycznia 2014

Sofie Sarenbrant "I stället för dig" / "Zamiast ciebie"


I stället för dig av den svenske forfatteren Sofie Sarenbrant er dessverre ikke publisert på norsk. Dessuten er det best å lese den første delen, som heter Vecka 36, først. Men jeg vil skrive om boka til tross for det, fordi det er den mest interessante boka jeg har lest i den siste. Vecka 36 er ikke så bra, men den er verdt å lese, fordi det vil være vanskelig å forstå den andre delen uten den.

For 16 år siden ble Agnes, som var 36 uker gravid, kidnappet mens hun var på ferie i Brantevik sammen men mannen sin, Tobbe, datteren Nicole, og vennene Johanna og Erik. Da hun ble kidnappet fødte hun en sønn, men bortføreren tok Adam ikke lenge etter at han ble født. Johanna blir frigjort, men kona til Max Samuelsson, som ble dømt for kidnapping, klarte å ta gutten. Like før kidnappingen av Agnes fødte kona til Max, Gunilla, ei jente som døde. Hun tvang mannen sin til å skaffe et nytt barn. Gunilla ble aldri fanget, og etter 16 år er Adam fortsatt savnet. Denne historien er beskrevet i Vecka 36. I stället för dig sier mer om Nicole, dattera til Agnes og Tobbe, som var to år da Agnes ble kidnappet. Foreldrene fortalte henne ikke om de forferdelige hendelsene som fant sted for 16 år siden. Hun vet bare at broren hennes forsvant. En dag oppdager hun hva som skjedde i fortiden, og prøver å finne Adam. Hun drar til Brantevik og legger seg i fare. Max Samuelsson, som kidnappet Agnes og drepte gravide Marie for 16 år siden, er ute av fengselet og bor i Brantevik igjen. Nicole bor på samme gjestegård som foreldrene gjorde, og får snart et trusselbrev.

Boka er veldig spennende, og det skjer ganske mye. Heltene i boka er velbeskrevet, og man får vite mye mer om dem enn i Vecka 36. Ekteskapet til Agnes og Tobbe har store problemer: Tobbe har et forhold med Johanna, Agnes beste venninne. Agnes har nettopp bestemt seg for å glemme Adam og begynne et nytt liv. Når hun oppdager at Nicole har dratt til Brantevik er hun er bekymret for dattera, men også litt sur for at Nicole prøver å finne Adam. En stor fordel med boka er også dens størrelse. Mesteparten av krimromanene jeg leser er ganske lange og nesten umulige å lese på kort tid. Både Vecka 36 og I stället för dig er kortere og lette å lese på én kveld. Det gjør nytelsen desto større for meg :). Jeg gir boka 4,5/5 (3/5 til Vecka 36) og anbefaler å lese den!

________________________________________



Zamiast ciebie to druga część książki 36 tydzień szwedzkiej autorki Sofie Sarenbrant. Kontynuacja podobała mi się znacznie bardziej, ale polecam przeczytanie najpierw pierwszej części. 36 tydzień, mimo, że dużo słabszy od Zamiast ciebie jest jednak moim zdaniem warty przeczytania, gdyż bez tego trudno będzie zrozumieć akcję drugiej części.

Szesnaście lat temu Agnes została porwana podczas wakacji, które spędzała w Brantevik razem z mężem Tobiasem oraz przyjaciółmi, Johanną i Erikiem. Była wtedy w 36 tygodniu ciąży, a jej starsza córeczka Nicole miała dwa lata. W czasie, gdy Agnes przebywała w domu porywacza, urodziła synka, który został jej odebrany zaraz po porodzie. Agnes została uwolniona, a jej porywacz Max Samuelsson został aresztowany, ale jego żonie, Gunilli, udało się uciec z małym Adamem. Gunilla bezpośrednio przed porwaniem Agnes straciła nowonarodzną córeczkę i zmusiła swojego męża do porwania noworodka. Nigdy nie została złapana, a Adam nadal pozostaje zaginiony. Ta historia jest opisana w książce 36 tydzień. Zamiast ciebie opowiada o losach osiemnastoletniej Nicole, córki Agnes i Tobiasa. Rodzice nie powiedzieli jej o strasznych wydarzeniach z przeszłości, dziewczyna wie jedynie, że jej brat zaginął. Pewnego dnia dowiaduje się w jakich okolicznościach i postanawia udać się do Brantevik by na miejscu przyjrzeć się zbrodni sprzed szesnastu lat. Na wolności jest Max Samuelsson, który wrócił do Brantevik po wyjściu z więzienia w którym siedział skazany za porwanie Agnes i zabicie ciężarnej Marie. Nicole, która mieszka w tym samym pensjonacie, w którym przed laty spędzali wakacje jej rodzice dostaje listy z pogróżkami...

Książka jest bardzo wciągająca i dużo się w niej dzieje. Bohaterowie są opisani bardzo wiarygodnie a czytelnik poznaje ich dużo lepiej niż w 36 tygodniu. Małżeństwo Agnes i Tobiasa przechodzi kryzys, a Tobias ma romans z najlepszą przyjaciółką Agnes, Johanną. Agnes po wieloletnim rozpamiętywaniu straty syna postanwia pogodzić się ze zniknięciem Adama i zacząć nowe życie. Dlatego gdy dowiaduje się, że jej córka jest w Brantevik, zaczyna się o nią martwić, ale jednocześnie ma jej trochę za złe poszukiwanie brata. Bardzo wiarygodnie jest również opisana postać starzejącego się reportera, który przed szesnastu laty pisał o sprawie zaginięcia Agnes a teraz pomaga Nicole dowiedzieć się prawdy o zaginięciu brata. Jeszcze jedną zaletą książki była dla mnie jej stosunkowo niewielka objętość, pozwalająca na przeczytanie Zamiast ciebie w jeden wieczór. Dzięki temu przyjemność z lektury była dla mnie jeszcze większa, mimo, że na ogół lubię długie książki. Ale od tej naprawdę nie mogłam się oderwać i fajnie było szybko poznać zaskakujące rozwiązanie zagadki zaginięcia Adama.